Het Matriarchaat
cd-album
singer-songwriter / folk / alternative
Soms ben je gewend om elke dag aardappels te eten. Met groenten en een vleesje. Woensdag gehaktdag en friet met mayo op vrijdag. Tot een vriend je op een zaterdagavond meeneemt naar een chique restaurant waar je gerechten voorgeschoteld krijgt waar je wel van gehoord hebt, maar nog nooit gegeten hebt. Sla je het aanbod af? Nee, natuurlijk niet. Je probeert het gewoon, je geeft het een kans, en uiteindelijk ben je om.
Zo zal het voor veel mensen ook zijn tijdens het luisteren van de nieuwe plaat van singer-songwriter Jacowe. Oorspronkelijk uit Leiden, momenteel woonachtig in ons mooie Rotterdam. Zijn album Het Matriarchaat is opgenomen in een rozentuin in Den Haag, welke hem naar eigen zeggen toegewezen werd in een droom.
Het is gevaarlijk om Jacowe in een hokje te stoppen. Hij schrijft liedjes, dus is hij een songwriter. Maar hij zingt niet echt, wat hem dan weer geen singer-songwriter maakt. Jacowe vertelt verhalen met volle overtuiging en bespeelt zijn gitaar met volle overtuiging.
De eerste twee tracks op de plaat, Het Matriarchaat en De Bruidsvrucht kabbelen rustig voort op hun eigen manier. De akoestische gitaar klinkt en Jacowe leert mij dat er meer woorden in één zin passen dan je zou denken. Een aangename kennismaking. Nu wordt het spannender. Het derde nummer heet De Schapenslachter. Het klinkt niet zo zeer als het slachten van een schaap, maar ik geloof wel dat geen enkel schaap dit op zijn iPod heeft staan. Puur uit eigenbelang. We horen links en rechts wat bliepjes, dreuntjes, af en toe een gitaar en bovenal dubieus gemompel, wat dit stukje muziek ietwat angstaanjagend maakt. Op een gegeven moment dacht ik zelfs een deurbel te horen. Dat bleek ook daadwerkelijk mijn deurbel te zijn. De shoarmakoerier stond voor de deur, wat een ironie.
Over angstaanjagend gesproken, de afsluiter van dit kunstwerkje heet Ou Est Johnny en bestaat bovenal uit iets wat lijkt op een keukenmixer met opstartproblemen. Na drie keer luisteren bleek het een synthesizer te zijn. Wat een lang intro, dacht ik nog. Het intro bleek ook meteen het couplet, het refrein, de bridge, solo, interlude en outro te zijn. En opeens was het stil. Een intro van vier minuten en 36 seconden. Beat that, Pink Floyd.
Dan zit het er al weer op. De romantiek achter Jacowe is zijn eigenheid en zijn gewaagde schrijfstijl. Het zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar één ding is zeker: Jacowe is uniek in wat hij doet.
Wil je meer weten van Jacowe, ga dan naar zijn website.
Thomas Florusse
