Glory
12″-vinyl / download-ep
darker dan darkjazz / electronic

Darkjazz. Een substroming van jazz waarvan veel mensen nog nooit hebben gehoord. Dit komt doordat het genre vrijwel helemaal in de underground zit en veel radioplay krijgen dark- en doomjazz eigenlijk niet.

Jammer, want het is een machtig mooi subgenre met een hele eigen sound, eigen helden en legendes, en vooral een focus op alle dingen die duister en mysterieus zijn. Je zou, overigens, ook deze machtige plaat van The Thing With Five Eyes moeten missen als je het geen kans had gegeven.

Achter The Thing With Five Eyes zit Jason Köhnen (ook wel bekend onder de naam Bong-Ra), die naast dit project ook een founding member is van The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble en de Mount Fuji Doomjazz ensemble. Zijn ep Glory is sinds 5 juni te koop en telt een viertal nummers die laten horen wat er mogelijk is als je organische klanken succesvol weet te mengen met moderne digitale apparatuur.

Amzha is de opener en met zijn tijdsduur van net iets minder dan 10 minuten ook gelijk de langste plaat op de release. Warme, uitgerekte drones zijn alom aanwezig in de intro en zetten een klank neer die zowel warm als extreem ruimtelijk klinkt.

De percussie, die met vlagen meer aanvoelt als IDM en glitch dan als jazz, zorgt dat er altijd een drive in het nummer zit en het nummer naar steeds hogere hoogtes tilt om uiteindelijk een zwik drum ’n bass er doorheen te gooien. Topplaat!

Sanhkara begint onheilspellend en langzaam. De beweging uit de eerste plaat word onderbroken bij de intro, met dissonante lagen van pads en textures over elkaar heen, terwijl een drum kit met brushes voor die echte jazz sfeer zorgt. De sfeer is compleet anders, maar dat maakt het niet minder lekker. De drumgroove in het tweede stuk van de plaat is overigens fantastisch.

Meduxae houd dat naargeestige sfeertje nog even vast. Een spaarzame drum en contrabas staan in het middelpunt van de belangstelling, met korte orchestrale stukken in het begin die net binnen het gehoor liggen. Het is donker, misschien een beetje zenuwachtig soms. Ik was minder weg van deze plaat dan van de vorige twee. Het is verre van slecht en ook verre van akelig; het is gewoon net te langzaam voor mij. De outro doet een hele hoop goed, dat dan weer wel.

Khazar is de meest donkere plaat op de ep en doet die benaming alle eer aan. Het is een langzame, deprimerende en dissonante boel die bij vlagen voelt als het beste werk van Bohren & Der Club Of Gore met een betere mix.

Met meer distortion zou het zo een doom metal plaat zijn, zelfs. Minder intens, maar met dezelfde lading. Bass die zo uit de stal van Aphex Twin had kunnen kopen zorgt voor een smerig, koud geheel. Zwaar, maar één van de meest creatieve stukken die ik heb gehoord.

En dat valt te zeggen voor de ep in het algemeen. Het is een verrassend toegankelijke plaat voor het genre, en één die een aanwinst is voor iedereen met interesse in het genre. Het gaat van euforisch naar diep en diep triest en is dynamisch en complex op een manier die je niet vaak tegenkomt. Hulde!