Tourverslag: Sick Of Stupidity in Indonesië

18155857_1257268504385839_2939041944272854658_o

Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De grindcore en powerviolence band Sick Of Stupidity is zonder twijfel een van de hardste bands van Rotterdam. Sinds 2015 mokeren (ex) bandleden van illustere bands als Jesus Cröst, Kugra en Gewoon Fucking Raggen (GFR) onder deze vlag aan de weg en doen hierbij al regelmatig het buitenland aan. In mei 2016 gingen ze bijvoorbeeld naar Amerika en Canada en speelden oa. op het Maryland Deathfest. Afgelopen april stond echter Java en Bali op het programma en hoe deze Grindonesia tour samen met GFR en Terror Of Dynamite Attack (IND) verliep vertellen ze in dit tourverslag…

Dag 1: Tangerang – Djogja Music Studio
Na ongeveer een kleine 24 uur onderweg geweest te zijn rolden de koffers van de pengambali bagasi. Alle gitaren nog heel. Terima kasih KLM.

We werden opgehaald door Doni & Toni van Terror of Dynamite Attack, gids/tourmanager Anca met bus en chauffeur Aris. Op een uurtje rijden van het vliegveld vindt de eerste show van de tour plaats. Op het moment van aankomst is de eerste band begonnen en is het al aardig druk. We laden uit en voor dat we klaar zijn staan er al zo’n vijftig brommers op het terrein van de venue. Het publiek gaat ongekend los en de eerste crowdsurfers zijn gespot. We worden enthousiast van het niveau wat ons hier voorgeschoteld wordt, de bands zijn goed en rammen lekker door.

Zowel GFR als SOS knallen er ondanks de enorme hitte een dikke set uit die goed wordt ontvangen door de aanwezige punx. Iedereen na de show nog een stuk of tien keer op de foto voordat we in de nacht vertrekken naar Bandung, een rit die ongeveer vier uur had moeten duren. De vertraging wordt veroorzaakt door een klapband om half vijf ’s nachts, maar na een kleine drie kwartier van sketchy passerende vrachtwagens wordt de weg vervolgd. Al met al een goed begin van de tour. Op naar morgen!

Dag 2: Bandung – Locala/Rumah Pirata
Na de hele nacht gereden te hebben komen we halverwege de ochtend aan bij de venue met prachtig uitzicht op de vallei, met het centrum van Bandung in de verte op de achtergrond. Locala Pirata is gelegen aan de rand van de stad en is een squat gebouwd toen hun vaste plek in het centrum door de autoriteiten was gesloten.

Anca kent hier een toffe waterval waar we na een klein half uur hiken door de jungle aankomen. Het is bedrukkend warm en we nemen een duik in het water. We blijven niet te lang hangen want de show begint eind van de middag in verband met geluidsoverlast voor de buren.

We spelen in een grote legertent die is ingericht als concertzaal. De opkomst is aardig voor zo’n plek buiten het centrum, mannetje of 25. Ook hier worden we enthousiast ontvangen, de mensen zijn oprecht geïnteresseerd en dankbaar dat we de moeite nemen om in hun buurt te komen spelen. Wat dat betreft is de scene hier levendig en actief. Voor wie de financiële middelen toereikend zijn heeft een tape label of print DIY merchandise.

We eten nasi goreng bij een lokaal restaurant/mini-supermarkt verderop in de dorpachtige buurt. Het is niet voor het eerst dat we deze tour in contact komen met de enorm gastvrije aard van het Indonesisch volk, maar hier worden we uitgenodigd om in de woning van de eigenaar van het restaurant ons eten te nuttigen. Iets waar wij als westerlingen niet alleen van staan te kijken, maar ook zeker wat van kunnen leren.

Na het eten is het tijd om te vertrekken, wat ons te wachten staat is opnieuw een nachtelijke rit van dit keer zo’n +/- acht uur. De snelwegen laten we achter ons en worden ingeruild voor smalle éénbaans weggetjes. Ogen dicht in de bus, morgen uitrusten in een geboekt hotel in Semarang. Waarna we verwacht worden op het Low Frequency Festival.

Dag 3: Semarang – Charlys Karaoke Club (Low Frequency Festival)
Na de nachtelijke rit van niet acht, maar twaalf uur zijn we bijna allemaal gelijk gaan crashen. Behalve Lemmy, die had als enige wel geslapen en ging op z’n eigen houtje de stad ontdekken. We verbleven in het River View Hotel, waarbij de rivier niets meer was dan het open riool. Hier waren de kamers verder prima, stond de airco te loeien en over de prijs zullen we maar helemaal niet beginnen… zo goedkoop.

Na de nodige uren slaap en een verfrissende douche voelen we ons als herboren en is het tijd voor een rondje stad. Een ding is duidelijk geworden, de nasi goreng (maar ook eten in het algemeen) is overal waar je bent de moeite waard en kost naar Europese maatstaven vrijwel niks.

Op naar de show, we komen aan bij de door de organisatoren gehuurde zaal waar zo’n 150 bezoekers aanwezig zijn. Niet slecht voor een maandagavond, ook hier moest iedereen dinsdag weer aan het werk. Het geluid is niet optimaal en er zijn wat problemen met de gear. Zowel GFR als SOS spelen een onvolledige set door dit tijdsverlies.

Geen probleem, morgen de gear fixen en er weer tegenaan. De karaoke na de show maakte ook meer dan goed. De barvrouw vond dat ik op Bon Jovi leek dus besloten we maar een paar nummertjes te doen. Na met ongeveer alle foute 80’s en 90’s hits onze kelen verziekt te hebben besloot een deel nog te gaan eten. Een keer bijtijds slapen vond ik een strakker plan. Morgen Kediri, wat ook weer op zo’n acht uur rijden ligt.

poster Low Frequency 06

Dag 4: Kediri – Studio 35
We zijn al weer even onderweg als we er steeds zekerder van worden dat de wegen in Oost-Europa in betere staat verkeren dan waar we hier in Indonesië mee te maken hebben. Ondanks de kwaliteit van het wegdek rijdt de chauffeur lekker door, ook al houdt dat in dat er zo’n drie kwart van de tijd tegen het verkeer in langzamer rijdende voertuigen gepasseerd worden. Na het vele malen bumperkleven, claxonneren en op alle mogelijke manieren inhalen lijken we de truc te bevatten hoe te overleven in het Indonesisch verkeer. Met veel traffic jams en wegwerkzaamheden werkt de tijd in ons nadeel en bereiken we na in totaal tien uur onze bestemming.

We komen binnen in de zaal waar hitte en vochtigheid ons overvalt. We kunnen nog wat laatste nummers meepakken van de band (Speedy Gonzalez) die speelt. Ook hier is het niveau weer hoog en ze rammen er nog een paar strakke nummers uit. Balen dat we door de file de rest van de bands hebben moeten missen, ook omdat er een uur voordat we aankwamen meer dan twee keer zoveel mensen aanwezig waren.

Haastig laden we uit omdat we hierna gelijk op moeten. De nog ongeveer vijftig aanwezige grinders gaan los en het valt op dat er hier veel jong publiek aanwezig is. Na de show raken we aan de praat met wat jongeren die aangeven uit de buurt te komen. Kids van 16-17 jaar die op anderhalf uur met de brommer rijden van de venue wonen. Ze bedankten ons dat we kwamen spelen in hun stad, waar wij op onze beurt hun bedankten voor de moeite die ze genomen hebben om ons te komen zien. Zeuren om een kwartier fietsen naar de Baroeg, WORM of Bar³ doen we vanaf nu dus ook niet meer.

We verbleven in een hostel in de buurt, wat later het huis van de moeder van de organisator bleek te zijn. Nog even de bedden klaar maken en voordat we sliepen ging de gebedsoproep al af.

Dag 5: Malang – Detroit Room16797232_1190691464376877_3911651637493961440_o
Voor vandaag stond er een korte rit op de planning. Wat een rit van twee uur zou zijn wordt er een van vijf. Hier zijn we langzamerhand aan gewend geraakt en zitten meer in een go-with-the-flow vibe dan het gehaaste ritme wat we hier in het westen kennen. De slaapplek van vanavond is een militair verblijf, die op momenten dat deze niet wordt gebruikt door soldaten of militair personeel voor een klein bedrag beschikbaar wordt gesteld aan reizigers.

Vandaag op tijd naar de show, een band battle staat op het programma met tien bands op de bill. Benieuwd naar de bands die spelen vertrekken we naar de zaal. Malang Grindcore City doet zijn naam eer aan, goede bands en een intense energie vliegt door de kleine ruimte waar zo’n dertig punx compleet uit hun dak gaan. Ook hier weer veel jong publiek en een te gekke vibe.

Nog even snel een bord nasi goreng en noodles voor de show. We spelen tegen TODA, de Indonesische band waar we mee op tour zijn. Juist omdat we tegen elkaar spelen merk je dat het op een positieve manier elkaar opfokt. Knallen er beide een knetterharde reeks aan nummers uit. Beste en leukste show van de tour tot nu toe.

We halen nog wat Bintangs op de terugweg naar het hotel en beseffen dat er nog maar twee shows te gaan zijn voor het weer tijd is terug te keren naar huis. Morgen weer drie uur in de bus naar Jember, een show in de buurt van het strand.

Dag 6: Jember – Bersatu Kita Grinkorr
Vandaag op tijd op. Met opnieuw weinig nachtrust stappen we in de bus voor een rit die twee à drie uur zou duren. De bedoeling was nog even te relaxen op Papuma Beach voordat de show zou beginnen. Drie uur rijden wordt zes en als we aankomen hebben alle lokale bands al gespeeld.

Het uitzicht is adembenemend. Het zaaltje waar we spelen bevind zich op een kleine 20 meter van het strand. Nog even snel het water gevoeld en de nodige foto’s geschoten voordat we uitladen en de avond langzaam valt. Ondanks onze late aankomst blijven de bezoekers hangen, benieuwd wat we hun te bieden hebben.

TODA bijt de kop af en blaast er op los. GFR volgt en de voeten beginnen langzaam van de vloer te komen. Om af te sluiten met SOS vegen we wat er nog over is van de kaart.

Opnieuw een geslaagde avond, op de voor ons allen tot nu toe de mooiste plek waar we ooit gespeeld hebben. We eten de lekkerste nasi goreng en gegrilde vers gevangen vis bij een lokaal restaurantje iets verderop het strand terwijl we nog even genieten van de omgeving. De chauffeur slaapt een paar uurtjes in de bus voordat we in de nacht vertrekken naar Bali, waar de laatste show van de tour plaats vindt in Tabanan.

Dag 7: Tabanan (Bali) – Root of Brothers Festival
Het moment van schrijven is 05:00 uur. We hebben de uur durende overtocht van Java naar Bali achter de rug en het begint al snel licht te worden.

Om iets na negen uur ’s ochtends komen we aan bij het hotel. Een klein paradijsje met palmbomen, zwembad en luxe kamers. Ondanks de toeristische aard van Bali is ook hier het onderdak goed te betalen. Een deel van de groep ging de nodige slaap inhalen, de rest zwemmen.

Begin van de middag wachten we tot de tropische bui is gepasseerd en gaan we op weg naar Tanah Lot, een oude Hindoeïstische tempel in zee. Ondanks de drukte, nu lang weekend voor de Indonesiërs, genieten we van het uitzicht over zee en dwalen wat rond de bezienswaardigheden. Terug naar de bus kopen we de nodige souvenirs in een van de vele stands en kraampjes op de toegangsweg naar de tempel en verplaatsen ons naar de show.

De bar waar we spelen lijkt meer op een tempel dan een kroeg. Er staat een degelijk podium en goede gear. Hier merken we direct het verschil met het armere Java, er staat een goede Marshall en Ampeg amp en de locals trekken vrij dure apparatuur uit de koffers. De bands die spelen zijn goed en lijken allen de Zweedse sound na te streven. Boss HM2 pedaal over de gitaar en veel snelle D-beat, gassen maar.

We spelen alle drie onze beste en hardste show van de tour voor de ongeveer 75 bezoekers. Omdat het ook gelijk de laatste show is knallen we nog even de laatste energie eruit. Het publiek gaat los en de pit blijft maar gaan.

18033492_1249256375187052_5077803907626345649_n

Moe maar voldaan pakken we in, de week is werkelijk voorbij gevlogen. Veel indrukken opgedaan, mooie plekken gezien, extreme gastvrijheid genoten, weinig geslapen, lang in de bus gezeten, vette bands gezien, veel nieuwe mensen leren kennen, de lijst is eindeloos. Ondanks dat we maar een week op pad zijn geweest is de hele trip het meer dan waard geweest.

Vroeg in de ochtend bedanken we de crew voor de onvergetelijke week, nu is toch echt het moment gekomen om te gaan. Anca en King of the Road Aris zetten ons af op het vliegveld, waar we voor de vlucht nog even de indrukken en ervaringen laten bezinken onder het genot van de laatste nasi goreng. Ooit gaan we nog eens terug om het over te doen, maar nu eerst werken aan een nieuwe plaat.

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws van Sick Of Stupidity via Facebook.

Sick Of Stupidity

exportDeze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Gepubliceerd op 17 mei. 2017, 16:00. Tags: , , , .